21-03-09

Shitajiki

dn12Bij Deathe Note 12 werd een shitajiki cadeau gedaan.
Ik vond het volgende artikel over shitajiki's.
Shitajiki is Japans en het betekent letterlijk "onderblad" of "onder de hand". Het is dus een soort onderlegger, maar het is vooral bedoeld als schrijblad.

Een shitajiki kan uit verschillende soorten materiaal bestaan en wordt onder een blad papier gelegd als je er op wilt schrijven.

Het dient vooral om meer steun voor het schrijfmateriaal te geven, maar ook om te verhinderen dat er merktekens achterblijven op het blad eronder.

Shitajiki's voor handschrift zijn meestal 1 mm tot 2 mm dik, waardoor ze wel flexibel zijn, maar toch ook duurzaam en niet te slap. Gewoonlijk is het formaat B5. Ook A4 en A5 komen vaak voor, en er zijn ook andere formaten mogelijk. De formaten zijn afhankelijk van de behoeften.

Voor kalligrafie worden shitajiki's gewoonlijk gemaakt van donkerblauw of zwart vilt.

Shitajiki's worden vaak recto-verso versierd met afbeeldingen. Die kunnen op allerlei thema's zijn gebaseerd: toeristische trekpleisters, film- en rocksterren, en natuurlijk ook anime- en mangafiguren. De afbeeldingen zijn doorgaans van hoge kwaliteit, en door de duurzaamheid van de shitajiki gaan ze lang mee.

De meeste shitajiki-ontwerpen worden maar één keer gedrukt, waardoor ze verzamelobjecten worden. Shitajiki's verzamelen is een veel voorkomende hobby. Als verzamelobject worden ze ook vaak gebruikt als versiering.

Afbeelding gepubliceerd met toestemming en copyrighted DEATH NOTE (c) 2003 by Tsugumi Ohba, Takeshi Obata/ Shueisha Inc.

16:35 Gepost door De nieuwe Tijdlijn in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tsegumi ohba, death note, manga, strips, stripverhaal, kana, shitajiki, takeshi obata | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

07-03-09

Death Note 12: met cadeau!

dn12Death Note 12 ligt in de winkel!

Maar we weten niet wat we ervan moeten denken. Moeten we nu blij zijn, of triestig?

Death Note 12 is immers de laatste aflevering van de reeks. Hierna is het afgelopen. Gedaan met de lol. Snif!

Maar het einde van een reeks is natuurlijk ook altijd een beetje feest: de ontknoping! De apotheose! De climax!

En of er een climax is! Death Note 12 is daardoor een van de beste afleveringen van de serie. Niet te missen!

Bovendien wil Kana ons ook echt een feest geven: bij deze laatste aflevering is er gratis een Japanse shitajiki, die niet los verkrijgbaar is en zelfs niet los mag worden verkocht.

Death Note 12 biedt daardoor een unieke kans om deze plaat in handen te krijgen.

Een shitajiki is een typisch Japans verschijnsel, en dat Kana dat bij deze Death Note voegt voor de prijs van een gewone aflevering, is niet alleen vriendelijk, maar ook een buitenkansje: dat is in de Nederlanden nog nooit gebeurd.

(Ik ben dan gezwicht voor fangedrag en heb er direct twee gekocht. Ik verontschuldig me hierbij welgemeend voor dit onvolwassen gedrag. Die kans om een prachtige bladwijzer te krijgen wou ik echter niet laten liggen. Bovendien wil ik hem natuurlijk gebruiken, en stel je voor dat ik hem verlies. :-) )

Een shitajiki wordt in Japan gebruikt om onder een blad papier te leggen om meer steun te geven bij het schrijven, en om te verhinderen dat je merktekens nalaat op de onderliggende bladen.

Shitajiki’s worden versier met afbeeldingen van toeristische trekpleisters, popsterren, manga’s, …

Vaak worden shitajiki’s in een beperkte oplage gedrukt, waardoor het echte collector’s items worden.

Mogelijk gebruik van shitajiki's: als bladwijzer, als muismatje, voor decoratie… Dus alle omstandigheden waarin je een stevige onderlegger nodig hebt, of om iets te versieren. Ja, je kunt het ook als onderlegger van je colaflesje gebruiken!

En let op: deze Death Note shitajiki verschijnt in beperkte oplage! Death Note 12 wordt vroeg of laat herdrukt, daar moeten we niet aan twijfelen, maar dit is de enige kans om hem met die shitajiki te krijgen. Dat ontdekte ik pas toen ik mijn exemplaren al gekocht had. Ik prijs me gelukkig dat ik niet getwijfeld heb toen ik er twee in plaats van één koos.

Die shitajiki zat niet eens bij de Franse uitgave, terwijl manga's het op de Franse markt nochtans uitstekend doen, en ze het zeker niet moesten nalaten omdat de oplage te laag is.

En al bij al is het meer dan een hebbeding: de oppervlakte ervan is iets kleiner dan die van een Kana-manga, waardoor het perfect als bladwijzer in een manga past. Zoiets is voor Westerse strips tamelijk nutteloos, omdat Europese en Amerikaanse strips doorgaans aan de dunne kant zijn; die lees je soms in een verloren kwartiertje uit (je draait er je geld dan ook in een verloren kwartiertje door; haha, verloren geld in een verloren kwartietje).

Maar manga's zijn doorgaans een blok papier dat je er niet zomaar als een wergwerpproduct doormaalt. En dan wil je toch wel eens weten waar je gebleven bent. Heel handig dus voor bijvoorbeeld de extra dikke afleveringen van Nana.

Sommigen leggen zo'n shitajiki op z'n kant om in hun bibliotheekrekken de verschillende series van elkaar af te scheiden, maar met Nederlandstalige uitgaven kan dat momenteel alleen maar met Death Note doen.

Maar goed; ik blijf maar leuteren, en ondertussen ligt dat boekje hier naar me te schreeuwen om uit zijn verpakking te worden verlost.

Toch nog gauw dit meegeven: hier wordt een Death Note wedstrijd aangekondigd die begint op 7 maart 2009.

Afbeelding gepubliceerd met toestemming en copyrighted DEATH NOTE (c) 2003 by Tsugumi Ohba, Takeshi Obata/ Shueisha Inc.

20:07 Gepost door De nieuwe Tijdlijn in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tsugumi ohba, death note, shitajiki, manga, strips, stripverhaal, kana, death note wedstrijd, nana, takeshi obata | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

02-02-09

Bleach

bleach01Als een kunstenaar een artistieke uitdaging zoekt, moet hij eens manga proberen.
Op het eerste gezicht zou je dat niet verwachten: veel manga lijkt nogal schreeuwlelijk en sensationeel, maar er kruipt verdomd veel werk in.
Een reeks zoals Bleach barst van de tekst en tekenstijlen. De auteur, Tite Kubo, kan de ene keer puur realistisch tekenen, en het moment daarop een heel expressieve stijl toepassen.
Hij gaat dan bijvoorbeeld over van drama naar humor.
Bleach is een relatief jonge reeks. Er zijn nog maar vier afleveringen verschenen.
Het is ook bekend dat manga-reeksen erg lang kunnen zijn, maar dat is ook weer zoiets dat moet worden gerelativeerd: van Bleach verschijnt er pas om de twee maanden een deeltje.
En voor zo'n 6 euro krijg je toch zomaar eventjes 200 blzn. te lezen, wat 1 à 2 uur leesplezier betekent.

Strips zijn een moeilijke kunstvorm: ze combineren tekenen en tekst, grafiek en verhaal.
Manga's verscherpen die eisen nog. Doordat de verhalen langer zijn, moet de auteur ook een beter verhaal kunnen bedenken. Het moet immers soms honderden pagina's lang spannend blijven. Een manga mag geen soufflé zijn die na een denderend begin 50 p's verderop inzakt.
Nee: het moet blijven lopen. Als een trein. En tegelijk moet die trein alle stations aandoen en je alle landschappen laten zien, zonder dat de lezer één moment denkt: "Zijn we er nog niet?"
Dat doen manga's door afwisseling in het verhaal en in de tekenstijl, waardoor de boekjes een rijkdom aan gebeurtenissen en grafische technieken bevatten.

16:40 Gepost door De nieuwe Tijdlijn in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: beeldende kunst, strips, stripverhaal, manga, bleach, tite kubo, verhaal, tekst, grafiek | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

Vorige 1 2 3 4 5