24-01-17

Clifton: Spookrijders onder invloed (Zidrou - Turk)

strips, stripverhaal, clifton, een nieuw avontuur van clifton, spookrijders onder invloed, turk, zidrouZidrou is momenteel een van de productiefste scenaristen. Hij slaagt erin om in heel diverse genres goeie scenario's af te leveren, en daarom werd hem gevraagd om de humoristische reeks Clifton te herstarten.

Clifton werd in 1959 geboren uit de pen van Raymond Macherot. De reeks draait dus al een tijdje mee, hoort bij de "klassiekers" uit de jaren 60, hobbelde door de jaren 70 en kreeg dus een boel kritiek, zoals wel meer gebeurt met oudere reeksen, waarvan de criticasters vaak vergeten dat ze niet voor hun puberende generatie waren bedoeld.

Want al had Macherot zijn gebreken, en had ook de reeks Clifton tekortkomingen, het idee om wat te spotten met typische Britse trekjes kan iedereen wel eens smaken. Het is de dubbelzinnigheid van een parodie die tegelijk steunt op nostalgie, waar de Britten zelf ook wel eens sterk in zijn.

Zidrou slaagde erin om de ros-besnorde detective-kolonel Clifton in zijn tweezits-cabrio door het Engeland van kort na de Tweede Wereldoorlog te laten brommen, waardoor we kunnen genieten van Engelse tradities, die tegelijk op de hak worden genomen.

De scenarist doet het door een confrontatie tussen Albion en Frankrijk, waardoor hij de draak steekt met de gebruiken van beide landen. Want al is "chauvinisme" van oorsprong een Frans woord, de Engelsen hadden evengoed aan de basis ervan kunnen liggen.

Er is één plaatje in het album dat misschien nog het sterkst het parodiërende karakter van "Spookrijders onder invloed" samenvat. Als Clifton in hartje Londen de Franse winkel "Paris Joly" binnenstapt, lijkt het alsof hij in de toekomst wordt gekatapulteerd. Een sterker oordeel over het traditionele Engeland is moeilijk te tekenen.

Lezers die de typische trekjes en kenmerken van beide landen herkennen, zullen veel plezier aan dit boekje beleven. En de anderen ook. My goodness!

Een nieuw avontuur van Clifton 1: Spookrijders onder invloed, scenario Zidrou, tekeningen Turk, 2017, Brussel, Le Lombard, kleur, 48 p's, ISBN-nummer: 9789055819423

16:24 Gepost door De nieuwe Tijdlijn in Actualiteit, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: strips, stripverhaal, clifton, een nieuw avontuur van clifton, spookrijders onder invloed, zidrou, turk | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

17-12-16

De reportages van Lefranc: De strijd om de Pacific

120_20102016113038-de-reportages-van-lefranc-8-de-strijd-om-de-pacific.jpgDe strijd om de Pacific, door Isabelle Bournier, O. Weinberg, Y. Plateau, Bruno Wesel, naar het personage van Jacques Martin
Bespreking: Peter Motte

De fabriek van Jacques Martin heeft jaren geleden het idee gehad om zijn personagers, zoals Alex en Lefranc, te gebruiken om documentaires op stripformaat te maken. Met "De reizen van Alex" kregen we daardoor goed geïllustreerde en gestoffeerde boekjes over de oudheid, en met "De reportages van Lefranc" doen ze dat over voor de 20e eeuw.

Sommigen zullen beweren dat de reeks niet boven het niveau van schooldocumentatie uitstijgt, maar ik moet nog de eerste volwassene ontmoeten die evenveel over de behandelde onderwerpen weet als wat er in die boekjes staat.

"De strijd om de Pacific" is het 8e deel in de reeks, en beschrijft de gevechten in de Grote Oceaan tussen Japan en vooral de Verenigde Staten tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Het is een aspect van onze geschiedenis dat vaak wat onderbelicht blijft. Het fenomeen van "de ver van mijn bed"-show is echter misleidend: veel westerse mogendheden hadden kolonies en handelsposten in het Verre Oosten tot na 1945. Nederland bezat Nederlands-Indië, Frankrijk zat in Indochina (Vietnam, Laos en Cambodja), Duitsland en dus ook Italië hadden banden met Japan, Groot-Brittannië had India als kolonie, en zelfs tot in 1997 was Hong-Kong Brits bezit.

De botsing tussen het Westen en Japan was dus niet alleen een zaak voor de Verenigde Staten. Het kan geen kwaad om onze kennis erover op te frissen, en om het stof af te nemen dat de reeks Buck Danny er vanaf het verschijnen direct na de Tweede Wereldoorlog er nogal racistisch dik heeft opgelegd.

Het boek opent met een tijdlijn en een overzichtskaart van de belangrijkste gebeurtenissen.
Japan was in de jaren 30 geëvolueerd naar een militaire dictatuur, een fenomeen dat we ook in veel andere democratische landen zagen. "De strijd om de Pacific" behandelt die evolutie voor de oorlog zelf wordt besproken.

Het werk beperkt zich niet tot een opsomming van gevechten, maar gaat dieper op de omstandigheden in, zoals de strategie achter de gekozen doelen. Het is verdienstelijk dat het boek ook de vragen behandelt over de motieven om atoombommen op Japan te gooien. Niet iedereen is ervan overtuigd dat het noodzakelijk was. Maar als je leest dat een Amerikaanse luchtraid een bommentapijt op Tokio gooide dat 200.000 slachtoffers veroorzaakte - meer dan de A-bom op Hiroshima (80.000 doden) en op Nagasaki - dan is het duidelijk dat deze reportage van Lefranc alleen maar kan eindigen met de balans van het aantal slachtoffers dat deze oorlog heeft gemaakt.

De ogenschijnlijke oppervlakkigheid van het werk wordt gelogenstraft doordat de tekst details duidelijk maakt zoals wat "kamikaze" eigenlijk betekent. Het is een woord dat in het Westen al decennialang verkeerd wordt gebruikt, maar dit boekje zet dat gelukkig recht.

Voor de prijs van een stripverhaal krijg je dus een prachtig dossier met een pakket aan informatie, waarbij de verzorgde striptekeningen alleen maar dienen om scènes weer te geven waarvoor geschikt fotomateriaal ontbreekt. De samenstellers hebben in allerlei archieven authentieke foto's, affiches en documenten gezocht om een goed beeld van de tijd te schetsen. Er is bijvoorbeeld een foto van de capitulatieakte.

De laatste bladzijden beelden enkele van de belangrijkste Japanse en Amerikaanse vliegtuigen en schepen af en vermelden de technische kenmerken ervan. Ook de uniformen van de strijdende partijen worden weergegeven. Het boek sluit af met de belangrijkste musea in de V.S., Japan en Nieuw-Caledonië. Het vermeldt een korte beschrijving van hun collecties, en de openingstijden, websites en zelfs de gemakkelijkste routes erheen.

De strijd om de Pacific, door tekst: Isabelle Bournier, tekeningen: O. Weinberg, Y. Plateau, inkleuring: Bruno Wesel, naar het personage van Jacques Martin, 2016, Casterman, vertaling: James Vandermeersch, lettering: Sarah Schotte, paperback, kleur, 56 p's, 29,5 x 22 cm, isbn 978-90-303-7183-9, prijs: 8,50 euro.

vrijdag, 16 december 2016

10-12-16

De kunst van Morris - uitpakvideo


15:36 Gepost door De nieuwe Tijdlijn in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: morris, lucky luke, de kunst van morris, video | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

28-11-16

De kunst van Morris

strips, stripverhaal, Lucky Luke, Morris, de kunst van morrisDe kunst van Morris, Stéphane Beaujean & Jean-Pierre Mercier & Gaétan Akyüz & Vladimir Lecointre

bespreking: Peter Motte

Een prachtig cadeauboek voor anderen of voor jezelf om op een prettige manier met Lucky Luke kennis te maken of hem opnieuw te ontmoeten. Het toont weinig gezien materiaal over de beginperiode, en behandelt alle aspecten van de groei van de cowboy.

Bijna de helft van de kinderen heeft zich wel eens geamuseerd met Lucky Luke. En de andere helft ook, en dat al meer dan 70 jaar. Lucky Luke en zijn bedenker-tekenaar Morris verdienen dus een boek, en dat werd "De kunst van Morris".

Sommigen beweren dat er niets nieuws in staat. Anderen zeggen dat Lucky Luke oude meuk is. Maar dat doet niet ter zake: niet iedereen weet het allemaal al, en bovendien worden al die gegevens nu overzichtelijk verzameld en mooi geïllustreerd aangeboden. Daarmee wordt de kennis over die geschiedenis uit de gespecialiseerde en moeilijke verkrijgbare tijdschriften gerukt, en buiten de kring van enkele specialisten aan iedereen aangeboden. En, nee, het is niet academisch. Maar mogen we er soms geen lol aan hebben?

En dat hebben we dus wel: op het eerste gezicht is "De kunst van Morris" een kijkboek, maar een kunstvorm die verhalen en beelden mengt, moet beschreven worden met meer dan lettertjes.

De foto's tonen vooral de beginperiode, de tekeningen doorlopen het hele oeuvre. Door de uitvergrotingen zien we elke pennentrek van Morris. Wie zien hoe hij met enkele eenvoudige lijnen een hele scène neerzet. Veel had Morris niet nodig. Het uitvergrote vakje op pagina 152-153 uit 1955 is erg plat, maar zit vol beweging. Morris had een gave om beweging en rust, kalmte en dreiging, met elkaar af te wisselen. En dat ritme droeg veel bij aan de humor.

De auteurs van "De kunst van Morris" behandelen verwachte en onverwachte vragen. Waarom een cowboy? Waarom verhalen van 44 pagina's? Waarom de pagina-indeling? Waarom de achtergronden? Waarom vertrok Morris bij Dupuis?

Al die vragen worden beantwoord, maar de onverwachte kwesties zijn even boeiend. Morris maakte speelgoedjes op basis van Lucky Luke, waarbij hij misschien zat te dromen over merchandising. Hij werd beïnvloed door film, maar had er ook zelf invloed op, zoals blijkt uit het werk van Terence Hill. Morris bedacht de term "de negende kunst" voor een artikelreeks in het weekblad Spirou/Robbedoes, en staat daardoor aan de basis van de geschiedschrijving van de strip. Als karikaturist stopte hij allerlei mensen in zijn verhalen, maar hij werkte ook als cartoonist voor tijdschriften. En dat Lucky Luke op het einde van zijn avonturen een liedje zingt, is ontstaan uit een stukje cultuur waar we niets meer van weten.

De beginjaren van Morris hebben een dubbele betekenis. Het is niet alleen de geschiedenis van Morris en Lucky Luke, maar ook van de wortels van het Belgische stripverhaal. Er waren geen Blake & Mortimer of smurfen, of experimentele tekenaars zoals Andreas en Moebius. Morris en zijn tijdgenoten moesten nog alles zelf uitvinden, zelfs al bood de Amerikaanse strip een steunpunt. De soms bizarre gevolgen daarvan waren een reis naar de Verenigde Staten, samen met enkele andere grote namen uit de Belgische strip, en verwikkelingen met het Amerikaanse humoristische blad MAD. Morris' keuzes bepaalden uiteindelijk hoe strips er nu uitzien.

Waarom Lucky Luke niet meer rookt? Censuur? Censuur in strips is een slechte herinnering. Het bestond in veel vormen. Ook Morris had met alle aspecten ervaring. Sommige van die vormen waren onvermijdelijk: strips werden aanvankelijk alleen voor kinderen gemaakt. Er zaten ook onprettige kanten aan vast, maar het was niet altijd zo erg als het lijkt. Uitgever Charles Dupuis had iets tegen boksen, en wou er geen verhalen over in zijn Spirou/Robbedoes, maar niettemin publiceerden zowel Franquin het verhaal "Robbedoes, bokser" als Morris "Harde knoesten" in het weekblad.

Met "De Kunst van Morris" zullen veel lezers bekende schatten met een opgefriste glans zien, zoals een oud schilderij waarvan de eeuwenoude vuillaag is verwijderd. En voor wie Lucky Luke nog niet kent, zal het boek een onverwachte schatkamer tonen.

De kunst van Morris, Stéphane Beaujean & Jean-Pierre Mercier & Gaétan Akyüz & Vladimir Lecointre, 2016, Lucky Comics & Dargaud, gebaseerd op "L'art de Morris", met tijdlijn van Morris' leven, lijst van gepubliceerde strips van Morris, bibliografie met geraadpleegde werken, en index, gebonden met omslag, in kleur geïllustreerd, 312 p's, 30x28x3 cm,
ISBN 9782884714266, 45 euro

vrijdag 25 - zaterdag 26 november 2016

08:10 Gepost door De nieuwe Tijdlijn in Actualiteit, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: strips, stripverhaal, lucky luke, morris, de kunst van morris | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

30-10-16

Onze beste wensen voor ....

... een griezelig Halloween in 2016!



10:40 Gepost door De nieuwe Tijdlijn in Actualiteit, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: halloween, 2016, happy halloween, vrolijk halloween, griezelig | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

27-09-16

Sint-Michielsprijzen 2016

StripFacts.php#Sint-MichielsIn Brussel worden elk jaar de Sint-Michielsprijzen uitgereikt. Dat begon in 1971 en het zouden de oudste Europese prijzen voor stripverhalen en stripmakers zijn.

Onder de winnaars van 2016 vinden we onder andere De Drie Parels van Sa-Skya door Christophe Simon, een nieuwe aflevering in de legendarische reeks Corentin. Het album kreeg de persprijs.
Dat deed me plezier doordat ik de corrector van de Nederlandse versie was.

Andere winnaars waren:
- de oeuvreprijs voor de Italiaanse tekenaar Milo Manara
- het beste scenario voor Xavier Dorison en Fabien Nury voor Zo Maak Je Fortuin in Juni 1940
- de humor/jeugdprijs voor Benoît Ers en Vincent Dugommier voor "Les Enfants de la Résistance"
- de prijs voor het beste jonge talent voor Lucy Mazel wegens "Communardes: Les Éléphants Rouges", op scenario van Wilfrid Lupano
- de prijs voor de beste tekenaar voor Frederik Peeters wegens Een Beeld van een Jongen
- het beste album van een Nederlandstalige auteur voor Paul Teng wegens De IJzeren Poort uit de reeks Tristan-album
- de prijs voor het beste album voor Matthieu Bonhommes wegens Lucky Luke: De Moordenaar van Lucky Luke

08:03 Gepost door De nieuwe Tijdlijn in Actualiteit, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: strips, sint-michielsprijzen, 2016, brussel, corentin, christophe simon, de drie parels van sa-skya | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

23-02-16

Hans Kilian: Een gat in de tijd

hans kilian, een gat in de tijd, literatuur, bundel, verhalen, realisme, groteske, symbolisch, tafereeltjesHans Kilian - ik schrijf de naam nog eens: Hans Kilian - schrijft al lang en publiceerde heel wat, maar is niet bekend.
Ten onrechte?

Dat hangt van je maatstaven af.

Wij vinden hem best wel lezenswaardig. Als Murakami bestsellers mag afleveren, mag Kilian dat ook.

Een verkeerde vergelijking?

Minder dan je denkt.

Momenteel lees ik zowel een bundel van Murakami als Een gat in de tijd van Kilian, en ze hebben overeenkomsten: kalme verhalen, niet gericht op spectaculaire gebeurtenissen of actie, wel op het aparte in het dagelijkse.
Het is niet zonder reden, vermoed ik, dat Kilian in zijn bundel de termen "handpalmverhaal" en "haibun" laat vallen.
Een handpalmverhaal is een Japanse verhaalvorm waarbij de verhalen kort genoeg zijn om op je handpalm te passen.
De "haibun" is een korte dichtvorm, vergelijkbaar met de "haiku".
En het zijn vooral de korte vormen die Kilian beoefent: gedichten, korte verhalen, af en toe iets in de richting van een novelle, zelfs aforismen. Die laatste zwerven rond op internet.

Dus, ja, er zijn overeenkomsten tussen Murakami en Kilian, maar de laatste komt wel uit een andere hoek. Hij schreef al spul dat hij zonder meer fantastische literatuur noemt, wat bij Murakami - ondanks zijn reputatie - minder het geval is.
Terwijl Murakami vooral zijn eigen variant van magisch-realisme schrijft, vinden we bij Kilian soms de symbolische groteske (De man zonder hoofd), Maar er zit ook heel wat humor in zijn verhalen en wrange commentaren.
De bundel "Een gat in de tijd" is erg gevarieerd. De lezer moet ontdekken of Kilian satire, gewoon humor, een realistisch tafereeltje, bedenkingen en mijmeringen of nog wat anders neerpent.

Soms lijken we autobiografische stukjes aan te treffen, maar men moet altijd voorzichtig zijn met het idee "autobiografisch". Nogal wat lezers - of muziekbeluisteraars - hebben soms gelijk als ze autobiografische elementen herkennen, maar ze trekken de lijn vaak te ver door: de auteur kan zich laten inspireren door ware voorvallen, al of niet zelf beleefd, maar dat betekent nog niet dat hij een autobiografie schrijft en het over zichzelf heeft.
Dus, ja, Kilian schrijft. Ja, sommige van zijn personages schrijven ook. Maar zijn hun belevenissen, hun gedrag en hun gevoelswereld identiek aan die van Kilian? Dat is onzeker.

De autobiografische achtergrond reikt de schrijver materiaal aan om zijn verhaal te stofferen en levensechter te maken. Of: hoe je teen stoten aan een tafelpoot je helpt beschreven wat het is als je door zelfdestructieve neigingen een baksteen op je voet gooit.

Korte stukjes na elkaar, dat is als een boemeltrein die van het ene stationnetje naar het andere trekt. Er is telkens een halte. Maar de stationnetjes worden er niet lelijker door. Ze blijven in al hun rust in het platteland liggen, en er met een sneltrein doorvliegen zou ze onzichtbaar maken.

Bundels hoeven niet in één ruk te worden uitgelezen, al kan het wel. Maar dat doet de stukjes zelf soms onrecht aan. En, eerlijk gezegd, dit is toch meer iets om in alle rust te lezen, dan hijgend als een thriller naar het einde te stomen.

Wij hebben één proefexemplaar in de aanbieding voor 10 euro excl. verzendkosten. Wie belangstelling heeft, mag mailen naar peter.motte@skynet.be
Wacht niet, want op is op.


"Een gat in de tijd", Hans Kilian, 2016, Barneveld, Uitgeverij Boekenbent, www.shop.boekenbent.com, paperback, 248 p's, 21 x 13,5 cm, isbn 97-894-6203-909-4, 17,95 euro

zaterdag, 20 - zondag, 21 februari 2016

17:53 Gepost door De nieuwe Tijdlijn in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hans kilian, een gat in de tijd, literatuur, verhalen, bundel, tafereeltjes | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |